در حالی‌که افکار عمومی جهان معطوف به تجاوزات آشکار آمریکا و استمرار نسل‌کشی در غزه است، واشنگتن در سکوت خبری به‌دنبال پیشبرد سازشی امنیتی ـ اقتصادی میان سوریه و رژیم صهیونیستی است؛ طرحی که نه صلح می‌آورد و نه ثبات، بلکه بازتولید بحران در غرب آسیاست.

ادعای دوباره آمریکا درباره تصرف گرینلند، نه صرفاً یک مناقشه جغرافیایی، بلکه نماد آشکار افول قدرت، استقلال و اعتبار راهبردی اروپاست؛ قاره‌ای که میان اعتراض لفظی، وابستگی امنیتی و ناتوانی عملی، در برابر یکجانبه‌گرایی واشنگتن گرفتار شده است.

صدوربیانیه‌های دلجویانه،اعلام مسئولیت‌پذیری و پذیرش احتمال خطا،نه‌تنهاازاقتدارنهادهای حاکمیتی نمی‌کاهد،بلکه آن رابازتعریف وتقویت می‌کند.اقتدار دردنیای امروز، بیش از آنکه به سکوت وانکار متکی باشد،برشفافیت،پاسخ‌گویی وتوان اقناع افکار عمومی استوار است.حاکمیتی که بتواندمردم رامتقاعدکندبه‌دنبال حقیقت، عدالت و اصلاح است،در مواجهه با بحران‌ها دست بالاراخواهدداشت.

ادعای تازه دونالد ترامپ درباره نزدیکی و همکاری با دلسی رودریگز، نه نشانه نفوذ آمریکا در ونزوئلا، بلکه تلاشی برای بازسازی روایتی شکست‌خورده است. این چرخش گفتمانی، بیش از آنکه قدرت‌ساز باشد، پرده‌ای رسانه‌ای برای پنهان‌سازی افول راهبرد تجاوز و یکجانبه‌گرایی واشنگتن است.

مرگ ناگهانی قاضی ارشد اسرائیلی در آستانه صدور حکم پرونده فساد نتانیاهو، فراتر از یک حادثه عادی، نشانه‌ای از پیوند خطرناک سیاست، امنیت و حذف فیزیکی در ساختار رژیمی است که بقای خود را نه در قانون، بلکه در جنگ، کشتار و سانسور تعریف کرده است.